आम्ही नहों हो पांचांतले, नहों पंचविसांतले
एवढ्यांहि वळखोनिया, वेगळे आम्हीं आंतले - धृ.

सत्व, रज, तम आम्ही, नहों त्रिगुणांतले
केवढाही प्रपंच केला तरी नहों आम्ही त्यांतले - 1

आम्ही नहों मंत्रातले, नहों हो तंत्रांतले
बहुत बोलुनि काय, आम्ही नहों मायेच्या यंत्रांतले - 2

आम्ही नहों हो लक्षांतले, नहों हो पक्षांतले
सोहिरा म्हणे अनिर्वाच्च, आम्ही केवळ अलक्ष्यांतले - 3
आदि नाहीं अंत । तोचि आपुला सिद्धांत - ध्रृ.

पाहतें पाहणें जेथ विसाव्या आलें ।
उन्मनीं रिघालें मन कीं हें - 1

आकाशाचा डोळा, चिन्मय सर्वांगचि झाला ।
मजमाजी देखिला नाहीं कोणी - 2

मीचि मजला नुरें जागा, दुजा उरे तेथ कें  गा ।
सोहिरा म्हणे हें सहज, निजवर्म बुझों कीं  गा -3
सदाचि संतोषमय । आंत आम्हीं आहों हो - धृ.

मन हें चंचळ, विसंबों ना पळ ।
निश्‍चळ निर्मळ, निरंजनीं राहूं हो - 1

खेचर भूचर, आणि हें जळचर ।
आइतें चराचर, नवल हें पाहूं हो - 2

नेमिलें जें असें, दृष्टिीसी न दिसे ।
चिंताचि ते नसे, होणार तें होऊं हो - 3

सोहिरा म्हणे तें साहूं, देवाला या नित्य गाऊं ।
देईल तें खाऊं, वर सोंग दावूं हो - 4

तसा तूं भज रे अपुल्या मुळाला - धृ

न दावितां गोडी गुतुनियां चाडीं
शोधुनि काढि जशि मुंगि गुळाला - 1

कोठें तें वन कोठें जीवन
धांवत कोरि भ्रमर जैसा कमळाला - 2

चंदन अंग  उमजुनि चांग
जडला तो नाग जसा किं परिमळाला - 3

म्हणे सोहिरा देवभक्त एकचि होती
ज्योतीला ज्योती मिळोनि जाय,
जसें लवण जळाला - 4
मुखीं सत्य बोलणें सत्य बोलणें । निजानंदे डोलणे - धृ.

दहावें द्वार उघडलें, मन ब्रह्मीं जडलें ।
त्याचें इष्टानिष्ट पडलें । लोकांनी काय करणें - 1

धर्म कीं अधर्म घडो, सुखदु:ख गळां पडो ।
कांहीं असलें तरि, अनुभवबळें तोलणें -2

आपण तत्त्वींचा जो देखणा ।
ह्रदयांतिल मीपणापरतें खोलणें -3

सोहिरा म्हणे आपुलें हित, पहावें हे विहित ।
ज्याला न कळे आपुली रीत, त्यास काय बोलणें - 4
आतां तरि सोडी  रे ! हा संग । जनिं वनिं हो नि:संग - धृ.

विषयसंयोगें धरिसी सोंग । दु:खेंंचि होसी दंग ।
अभ्र सावुलीं जेविं बाहुली । बेगडिचा हा रंग - 1

परनारीशीं करूनि उपरती । आवरिं हा कीं अनंग ।
ब्रह्मरसाचे भावनेविण । रजतमें होय जीव वंग - 2

योगाभ्यासें करूनी साधीं । बैठक पवन तुरंग ।
धांवे जेथ कीं तेथ धरावा । हा मन चपल कुरंग -3

नसोनि दिसतें केवळ जग हें । मृगजळिंचे किं तरंग ।
चिद्भानु हा कारण आत्मा । पहा तूं कीं अंतरंग -4

म्हणे सोहिरा निर्गुण ध्यानीं नये तरि, । स्मरिं सांवळि मूर्ति सुरंग ।
वैकुंठपति हा व्यापक विष्णु । अवघाचि कीं श्रीरंग - 5
झाले हो सुख चिन्मय बाई - धृ

भाव हरला, बोध मुरला,
प्रकाश उरला, सांगो मी कायी - 1

रूपरेखेविण मीनलें बाळक
अहं ओवाळुनि घेउं बलाई - 2

सोहिरा म्हणे आतां मिळणें ओवाळणें
हारुनि मी मज उरलें नाहीं  - 3
हरला काम, झालों आराम, जडला आत्माराम ।
विश्‍वाभ्रमव्योम, जें निजधाम, नाहीं रूपनाम - धृ.

त्रिवेणीसंगम, त्यावरी उगम, लाधला सुगम ।
झालों परागम, ना पुनरागम, उडाला विहंगम - 1

निजनरेंद्रा, ज्ञानसमुद्रा, पिउनी अर्धचंद्रा ।
मध्यम छिद्रा, खेचरीमुद्रा, ही लागली सहजनिद्रा - 2

दिसत नासत असत, म्यां असलाचि असें सत् ।
आदी ना अंत कैंची घस्त, हाचि चित्सुखवनवसंत - 3

संसारचित्र, पुसोनि हे नेत्र, म्यां झालों कीं स्वतंत्र ।
ना जन्मपत्र, तेथ कैचें गोत्र, नलगेचि दुसरा मंत्र - 4

नलगे आराधन, लाधलें हें धन, ओळखिला चिद्धन ।
पवनहि गिंवसोन, मुरालें हें मन, झालें कीं उन्मन - 5

पूर्णप्रबोध, आमोद समाध, हे लाधली अनादिसिद्ध ।
जो मूलकंद मुकुंद, स्वयें मजमाजी अद्वैतानंद - 6

ना प्रतिबिंब, हाचि हा स्वयंभ, विकासला निरालंब ।
आरंभरंभास्तंभ, पाहतां आंतचि झालों गैब - 7

सोहिरा म्हणे देहभानचि हरलें, चालणें बोलणें सरलें ।
तन्मय विरलें, चिन्मय मुरलें, काय नेणों हें उरलें - 8
गर्जता नवघन । मयूरचि नाचे ।
येरा काय त्याचें प्रयोजन -1

वाजतां नागसरी । नागचि तो डोले ।
आणि दिवड चाले । आपुल्या काजा -2

पंचम आलाप । ऐकत्या सोहळे।
बहिर्‍या काय कळे । त्याचें प्रेम -3

सोहिरा म्हणे होता ब्रह्म । साधु समाधान ।
उपसर्ग अज्ञान । तया नाहीं -4
लय लागलें आत्मारामीं । जाहला आनंद अंतर्यामीं - धृ.

बद्ध मारिला अहंकार हरामी । कर्म केलें कीं परिहरा मी ।
युक्त केलें कीं हवि रामीं । श्‍वासोच्छ्वास प्यालों वारा मी - 1

देहीं असोनी असें कीं न्यारा मी । कधीं न साहेंचि विकारा मी ।
कांहीं न घेंचि कल्पना घेरा मी । नाना योनींचा न फिरे फेरा मी - 2

वासना हे न ठेवीं उदारा मी । लुब्ध होईना घरदारां मीं ।
मन लक्षिला मोक्ष उदारा मी । शरण आलों दीनोद्धारा मी  - 3

कधीं न लिंपे संसारकेरा मी । यमधर्माच्या नाटोपें वैरा मी ।
गोष्टी सांगेन तीनतेरा मी । भगवानाचा होईन प्यारा मी - 4

विपरीतरीती इंद्रियग्रामीं । यांचा नायकेंच कधिं आग्रह मी ।
कधीं न जाय निंदानगरा मी । दशवेद्वारींच्या राहिलों अग्रा मी - 5

सोहिरा म्हणे या यंत्रा मी । देखियला कीं भ्रामयंत्रा मी ।
विसरेना विवेकमंत्रा मी । उगी पाहतों जीवयंत्रा मी - 6
हंसाचा चारा । न इच्छिसी वायस ।
आणि मेल्या मांस । भक्षितील त्याचे - 1

नागसरीचें सूख दिवडा केविं कळावे ।
उंदीरचि गिळावे । त्याणें पैं गा - 2

अग्निमाजी सती । एकलीच जळे ।
आणि पहावया मिळे । सकळ जन -3

तैसा कोणी न झोंबे । साधूच्या आनंदा ।
आणिक करावया निंदा । कित्येक मिळती -4

सोहिरा म्हणे यांत आमुचें काय गेलें ।
तुमचेचिं केलें पावाल तुम्ही - 5
जयाचें ते स्वरूप । वेदांसी अमूप ।
तेथें कोण माप । करू सके -1

जयाचे पवाडे । बोलों जातां तोंडें ।
ब्रह्मादिक वेडे । झाले जेथ -2

ऐसा आत्माराम । भावोनि आराम ।
जेथ सर्व काम । हारपळे -3

सोहिरा म्हणे ज्याचा । परिकर साचा ।
आपुले मुळींचा ठाव दावी -4
कवण कवणाचे नये हो संगातीं - धृ.

माता पिता बहिणी बंधु । दारासुत वृथाचि वेधु।
जाण हा स्वप्नींचा आनंदु। ममतापाशीं लाविती गोंदु।
तुझा परिणाम नसे त्यांच्या हातीं - 1

संसारी तुझे मन हें विकळे। परि मी कोण हें तुजला न कळे।
विषयविलासीं झांकुनि डोळे ।चंद्रोदयिंचे जसे कावळे।
शेवटी तुजला काय मिळेल पहा, मातिसी मिळेल या माती - 2

म्हणे सोहिरा संतसमागम। सुगम करोनि निजउगम।
चित्सागरीं मिळे त्रिवेणीसंगम। जयाला वर्णितां आगम निगम।
कुंठित जये भुवनीं तो दीपक लावीं निर्वातीं - 3
मी कोण कोठुनि आलों या शरिरीं हें स्मरण धरा रे - धृ.

कवण कर्म हें केलें । नरदेह कशानें प्राप्त जाहलें ।
सुखदु:ख हें कळुनि आलें । कैसें हाचि विचार करा रे - 1

स्थूलसूक्ष्म पंचभुतांचें । मिथ्या अवघें परि दिसतें साचें ।
लाघव सकळिक संसाराचें । सत्वर यांतुनि कडे सरा रे - 2

ज्ञानाचा अभ्यास करा । निजवस्तूतें ध्यानिं धरा ।
ध्यानें सर्वहि त्याग करा । मग निर्गुण नित्यानंदें पूर्ण भरा रे - 3

निरसुनियां कामक्रोध । करुनि इंद्रियां दृढ निरोध ।
जेणें होइल ब्रह्मबोध । हा अंतरिं घ्या शोध बरा रे -4

सोहिरा म्हणें हेंचि घ्यावें । दृश्यातीत मन हें व्हावें ।
फिरुनि अपुल्या मुळासि यावें । येणेंचि हा भवसिंधु तरा रे - 5

कांहीं सार्थक करीं तूं प्राण्या लौकर रे - धृ.

देह हें स्थूळ भ्रमाचें मूळ । प्रपंच म्हणणें अवघें खूळ । शेवटिं तुजला हें प्रतिकूळ ।
अंतीं कांहीं नाहीं, हें तंव दिसे क्षणभर रे - 1

सोडुनि स्वार्थ धरी परमार्थ । आत्महिताविण फिरणें व्यर्थ ।
गुरुमुखें समजुनि घ्यावा अर्थ । सांगितलें तुज तें तें कांहीं चित्तीं धर रे - 2

शरिरीं कवण हा साक्षी पाहा । त्याला पाहुनि तेथचि रहा । ध्यास निरंतर तोचि वाहा ।
विश्‍वातीत परमात्मा तो हा । तद्रुपची होउनियां जीव उद्धर रे - 3

अनंतरूपीं हा अनंत वसतो । दृष्टीविण हा सदैव दिसतो । कांहिंच नाहीं त्या रूपीं असतो ।
सर्वगतचि कीं, व्यापक हा विश्‍वंभर रे - 4

म्हणे सोहिरा निश्‍चय व्हावा । तरीच तुजला पडेल ठावा ।
केवळ मिळसी जरि सद्भावा । स्तवि वेद वदनीं नित्य वदावा ।
महादुस्तरची भवनदि कीं हे माया तर रे - 5
संसारी रमसी मना भ्रमसि तूं कां भोगिशी आपदा ।

अभ्रींची जसि साऊली दिसतसे कोणाचि हे संपदा ॥

शाल्यन्नोदन दिव्यभोग रति हे कीं नूपजे श्‍वापदा ।

सोहिरा म्हणतो विवेक नसतां आरुढुनी ज्या पदा ॥
तरि सार्थक हेचि करावें
सदैव आत्मस्वरूप स्मरावें - धृ

मानुं नये हें आवरावे
चैतन्य सर्वसमान धरावें
विश्रांति कळेला वरावें
पुनती जन्मुनियां न मरावें - 1

अनादि भूमिके स्थिरावें
मन हें गगनामाजि जिरावें
सर्व नासुनि जें कां उरावें
तेंचि कीं ह्रदयीं भरावें - 2

सोळां अतीत सतरावे
त्या परब्रह्मकशीं उतरावें
ब्रह्मरंध्रीं भीतरावें
हा संसार समुद्र तरावें - 3

म्हणे सोहिरा नलगे फिरावें
जेथिल तेथ मुरावें
देहभान विसरावें
हेचि वांछित मनिंचें पुरावे - 4
मग चिंता ते हो कशाची ? मुळीं सोडिलिया आशाची - धृ.

भ्रांति फिटली देहनाशाची, अवघी गेली अवदशाचि ।
चळती कळती दैवदशाची, प्रभा हे अविनाशाची - 1

प्रतीति नलगे हो विषाची, खाउनि विषयांची बा साची ।
हे ललिका भवपाशाची, समजुनि गुंडाळिल गा साचि - 2

योनी अपूर्व मनुष्याची, सेवा करणे जगदीशाची ।
संगत करणें सत्पुरूषाची, योगी ज्ञानी अंशाची - 3

म्हणे सोहिरा रहाणी जळीं माशाची, तेंवीं समाधि तमाशाची ।
बाल उन्मत्त जो पिशाचि । कृपा मोद देती निशाची - 4
पतितपावन दीनदयाघन करुणाकर देवा ।
श्रवणमनननिदिध्यासें निरंतर घडो तुझी सेवा ॥धृ॥

परमप्रकाशक तेजोमय हें गुप्त तुझें स्वरूप ।
परतुनि दृष्टि पाहणें पाहता निर्गुण हें अरूप ।
परमार्थ परिपूर्ण साधनी भरलें हें अमुप ।
परात्पर तूं अंतरसाक्षी ह्रदयभुवनदीप ॥1॥

तीन्ही संधी साधुनि घेणें सुख हें एकांतीं।
तीन्ही गुण हे निरसुनि शून्यीं उगवली हे ज्योती।
तीक्ष्ण ज्ञानें पुरतें पाहता कुळ नाही याती ।
तितुकी प्रतीति बाणलिया मग दिवस नाहीं राती ॥2॥

तलगत तलगत सकळहि जीव हे चित्सिंधू आंत।
तरंग जैसे उमटत भासत नासत हे बहुत ।
तरणोपाय सांगति साधू मत हे सिद्धांत ।
तरले येणे मार्गें बहुत देहीं देहातीत ॥3॥

पान्हा पिऊनी प्रेमकळेचा हरिलें संकल्पा ।
पाहतां पारापरेनें भवभय दोरीच्या सापा ।
पारंगत हे करूनि सकळही अहं सोहं कापा ।
पारख करितां तटस्थ जाहल्या नेत्रांच्या मलपा ॥4॥

वरिली शांति आंगी जाहला पूर्ण अनुभव ।
वरदबळें सद्गुरूप्रसादें अक्षय वैभव ।
वमिलें सकळहि मायिक आतां नाही भय भव ।
वदली वाणी मौनपणी हे रूप नाही नांव ॥5॥

नम्र होऊनि वृत्ति लागली अलक्ष हे लग्न ।
नटत नटत हे  लोक सकळ ही होऊनियां भग्न ।
नख नलगे जेथे देहबुद्धिचे विकासलें गगन ।
नमुनि सोहिरा म्हणेचि अवघा अलख निरंजन ॥6॥